Karahan Blog

Cuma namazindan yaklasik iki saat sonra, hacca gidecek akrabayu-talukati selavatma niyeti ile Frankfurt havalimani yolcuguna koyulduk…Tiren yolculugu boyunca icimde bir burukluk ve hüzün atesi alevleniyordu… Senelerdir hasretini cektigim, her sene gitme ümide ile yasadigim, hayallerin en güzeline dayim ve kuzenlerimi yolliyacaktim
Ve saatler 16:15 gösteriyordu…
Kardesimle hava limaninda kafile arama maceramiz baslamis bulunmaktaydi…
Gec kaldigimizi düsündügmüzden dolayi, dogrudan dogruya Halle 1 Gate B önünde bekleme karari aldik…Haci adaylarinin bize dogru yaklastigini gördügümüzde ise heycanin en büyük zirvesine ulasmis bulunmaktaydik…
Yan yana dikilmemize ragmen, seyirci gibi izliyorduk o sansli ve mübarek insanlari… akrabalari ile helallesmlerini … kücük cocuklarin annelerine ve babalarina sonbir kez sarilmalarini…
Bir günlügüne Karinca olabilseydim ve o mübarek insanlarinin bagajlarinin arasina girebilseydim hayallerline kapilmistim… Fantazilerim aldi getirdi beni mekkeye kadar …
Ve bir an üzerimize dogru gelen haci adaylarinin sonunun gözüktügünün farkina vardik… Dayimlar halen ortalikta yoklardi, yoksa girdilermi yoksa kacirdikmi sorulari ile savasiyorduk adeta…
Kardesimin hadi fatih gidelim artik demesi beni cileden cikartmisti…Itikafa girdigim, gece gündüz buz gibi yerlerde yattigim, dayidan öte babamdan sonra gelen en cok sevdigim insana sarilamadan, rasulüme selam göndermeden ayrilmak istemiyordum o lanet hava limanindan…
Duygularima hakim olamiyordum artik…
Nefsime ates püskürüyordum…Bir saat üniversitede kahve icecegine yola koyulsaydinda, dayini ve kuzenlerini kacirmasaydin diye vuruyordum nefsimi yerden yere… Iste bu dünyevi heveslerden dolayi olsa gerek, Rasulüm beni cagirmiyor…
Telasli dolasmalardan sonra, Kafile baskani olan Celil hocayla karsilastim… Dayimlari sordugumda ise, onlarin ilk gurub oldugunu bana anlatiyordu… Ama ben onu dinlemiyordum bile… Anladigim tek sey dayimlarin coktan pasaport kontrolünden gecmis olmalariydi…
Ve o an hüzün isgal etmisti yüregimi…
Kendimi dünyanin en hayirsiz ve zavalli insani hissediyordum…
Son bir ümidlen, son bir tura diye koyuldum yola…
Ve uzaklardan fatih fatih diye sesler gelmiye basladi kulagima… Uzagi görme sorunu oldugundan dolayi
cikartamamistim… Ilerliyordum sesin geldigi yöne dogru….
Bir gurub insanin toplanmis oldugunun farkindaydim artik…
Ve dayimin bana dogru baktigini fark ettigimde dünyalar benim olmustu…Affet beni dercesine sarildim boynuna…
Meger dayim ve kuzenlerim bizi bekliyorlarmis… Hellaleserek dualarinda bizleri
unutmamalarini istiyerek yolcu ettik…
Allahim ins. kuzenlerim Abdulgani Abi, Ergin Abi ve dayim Ismail Karahan haclarini dergahi izettinde kabul ve müyesser eyler …

Abdulgani abi, bu yazimi okudugunda ilk isin bana dua etmek olacak ins.

Islamiyetin kalbi attigi topraklara Friedbergden selamlar

Öncelikle siz degerli okuyucularimi Allahin selami ile selamliyor,
simdi’den sizlerlen paylasacagim yazilarin heycani ile bogustugumu belirtmek istiyorum…:)

Ümidim, yazilarimla birlikte, karahan.net ‘e olan ilginin artmasidir…;)
Malümünüz, Abdulgani abi ilk yazisinda (Hallo Welt) siteye olacak ilgisizlikten bahsetmis ve bunun kendisini hic ilgilendirmedigini acik bir sekilde dile getirmis…Kendisini bu yaksiksiz aciklamasindan dolayi kiniyor, tekrar “karahan” isminin, tarihe dayanan gecmisini gözden gecirmesini istirham ediyorum …

Arkadaslar,
bundan yaklasik bir sene evvela, sevgili Akif abi (blog-dunia) yöneticiligi yaptgii bir forumda, harbire benim yazdigim yazilari siliyor,  düsüncelerimi ve dünyevi bakis acimi,  yanlis yol izleyen arkadaslarla paylasmami engelliyordu…
Silmeyi birakin, adeta benden gicik kapmis, bu cocugu nasil uzaklastirabilirim hayallerine kapilmis birisiydi…:)

Zamaninda yazilarimdan hosnut olmayan birinin, birgün bana sayfasinda yazarlik teklif etmesi beni gercekten onurlandirdi
Tabiiki, ben eski mazileri göz onunda bulundurarak, tercihimi karahan.net den yana kullandim…
Kendisine yinede karahanet.net yoluyla tsk ediyorum…

Son olarak, islam aleminin ramazan ayini kutlar, insanlik icin hayirlara vesile olmasini niyaz ederim

Trotz des jungen Alters von einigen Tagen, darf ich stolz verkünden, dass karahan.net bereits Zuwachs erhält. Fatih Karahan steigt bei karahan.net ein und macht die Angelegenheit zur Team-Arbeit. Wie sich das auf die Qualität niederschlagen wird, wird sich wohl noch erst zeigen

Trotzdem bin ich froh, so frühzeitig dem Dunia-Blog einen potentiellen Autor ausgespannt zu haben. Akif es tut mir leid. Wie gesagt, für wen, wird sich noch zeigen :D.

Worüber Fatih schreiben will, weiß ich derzeit noch nicht. Das passt dann aber auch zum Konzept der Seite, über nichts bestimmtes, aber eigentlich doch über alles schreiben zu wollen. Mit zwei Autoren kann das Chaos dann eigentlich nur noch größer werden.

Fatih, noch einmal ein herzliches Willkommen und mögen Deine Finger zügig über Deine Tastatur gleiten.

Das grosse Buch. Eigene Weblogs mit WordPress